Ang Salt Lake Temple ay isang lugar kung saan nakahanap ang mga tao ng kapayapaan, pag-asa, at kagalakan kay Jesucristo simula nang ito ay unang inilaan noong 1893. Hindi tulad ng mga meetinghouse ng simbahan kung saan nagaganap ang lingguhang pagsamba, ang mga templo ay mga sagradong lugar kung saan ang mga miyembro ng Ang Simbahan ni Jesucristo ng mga Banal sa mga Huling Araw ay lumalapit sa Diyos sa pamamagitan ng mga espesyal na seremonya na nakatuon sa Kanya at sa Kanyang plano ng kaligayahan. Ang templo rin ang lugar kung saan ibinubuklod ang mga pamilya para sa kawalang-hanggan, na nag-aalok ng pag-asa na ang mga mahal sa buhay ay maaaring magkasama-sama magpakailanman.

Ang Salt Lake Temple ay may taas na 222 talampakan, na pinatungan ng isang estatwa ng anghel na si Moroni (isang taong tampok sa Aklat ni Mormon) na nakaturo sa langit. Ang mga detalyadong ukit sa bato, tulad ng mga bituin, araw, at mga anyo ng buwan ay nagpapaalala sa atin ng pangako ng Diyos na gagabayan ang Kanyang mga anak pabalik sa Kanya sa pamamagitan ni Jesucristo.

Dahil ang templo ay itinuturing na bahay ng Panginoon, kapag pormal na itong inilaan sa Kanya, hindi na ito bukas sa publiko. Para makapasok, ang mga miyembro ng Simbahan ay nagdadala ng rekomendasyon mula sa kanilang mga lokal na lider ng simbahan na nagpapahiwatig na nauunawaan at ipinamumuhay nila ang mga alituntunin ng kanilang pananampalataya sa pang-araw-araw na buhay. Ang lahat ay inaanyayahang maglakad-lakad sa paligid at damhin ang kapayapaan ng banal na lugar na ito.